'रेप एकेडेमी' ले देखाउँछ: किन धेरै महिलाहरू पुरुषहरूसँग डराउनु सही छ !

कहिलेकाहीँ तपाईं यस्ता कुराहरूसँग ठोक्किनुहुन्छ जसले तपाईंको आत्मालाई नै हल्लाइदिन्छ; यस्तो यथार्थ जुन मानवताको विरुद्धमा छ र यति विकृत छ कि तपाईंको आन्द्राभुँडी बटारिएको महसुस हुन्छ, अनुहार रातो हुन्छ र रक्तचाप ह्वात्तै बढ्छ। म अझै पनि यस कुरालाई कसरी ग्रहण गर्ने भन्नेमा अन्योलमा छु, तर म प्रयास गरिरहेको छु, किनभने एक पुरुष हुनुको नाताले मलाई थाहा छ कि यस विषयमा सोच्न र बोल्न जरुरी छ।

सीएनएन (CNN) ले एउटा यस्तो विशाल अनलाइन "रेप एकेडेमी" (बलात्कार एकेडेमी) को अस्तित्व उजागर गरेको छ, जहाँ विश्वभरका पुरुषहरू ग्रुप च्याट र मेसेज बोर्डहरूमा भेला हुन्छन्। त्यहाँ उनीहरू आफ्नै श्रीमती र पार्टनरहरूलाई नशालु पदार्थ खुवाउने, भिडियो खिच्ने र यौन दुर्व्यवहार गर्ने कार्यलाई प्रोत्साहन गर्छन् र उत्सव मनाउँछन्। उनीहरूले यस्तो भर्चुअल भयावह संसारको वर्णन गरेका छन् जहाँ श्रीमान्, पार्टनर, हुनेवाला पति–पत्नी र प्रेमीहरूले ती महिलाहरूको शरीर, विश्वास र गोपनीयताको हनन गरिरहेका छन्, जससँग उनीहरू घर, परिवार र ओछ्यान साझा गर्छन्।

यी वेबसाइटहरू "स्लिप कन्टेन्ट" (सुतिरहेको अवस्थाको सामग्री) भनिने भयानक शीर्षक अन्तर्गत सञ्चालित छन्, जसमा सुतिरहेका वा औषधिले बेहोस बनाइएका महिलामाथि हुने दुर्व्यवहार देखाइन्छ। यस्ता अकल्पनीय कार्यहरू गर्नका लागि औषधि कसरी जुटाउने र कसरी खुवाउने भन्ने विषयमा मात्रै लाखौं पोस्टहरू समर्पित छन्। यसमध्ये मुख्यतया अमेरिकीहरु दर्शकहरू रहेको  एक वेबसाइटमा मात्रै यस वर्षको एक महिनामा ६ करोड २० लाख भ्युज (पटक हेरिएको) आएको थियो।

उनीहरूले यस्तो भर्चुअल भयावह संसारको वर्णन गरेका छन् जहाँ श्रीमान्, पार्टनर, हुनेवाला पति–पत्नी र प्रेमीहरूले ती महिलाहरूको शरीर, विश्वास र गोपनीयताको हनन गरिरहेका छन्, जससँग उनीहरू घर, परिवार र ओछ्यान साझा गर्छन्।

यति व्यापक स्तरको विकृति कल्पनाभन्दा बाहिरको कुरा हो, तर सायद म एक पुरुष भएकाले मलाई यस्तो लागेको हुन सक्छ। यो योजनाबद्ध सामूहिक मानसिक बिरामीपनको यथार्थ जति अकल्पनीय रूपमा घृणित छ, मलाई लाग्छ कि यस हप्ता यो समाचार पढ्ने अधिकांश महिलाहरूका लागि यो सायद त्यति अचम्मलाग्दो विषय होइन।

उनीहरू सम्भवतः त्यति धेरै अचम्ममा परेका छैनन्। दशकौँदेखि मेरो जीवनमा आएका महिलाहरू र यो कामको सिलसिलामा मैले भेटेका महिलाहरूले एउटा सधैँ कायम रहने डर व्यक्त गर्दै आएका छन्– त्यो डर, जुन आफू सधैँ हिंसाको सम्भावित निशाना बन्न सक्ने, सधैँ सतर्क रहनुपर्ने, सधैँ क्षतिको नजिक हुने र सधैँ खतराको वरिपरि बाँचिरहनुपर्ने बोधबाट पैदा हुन्छ।

उनीहरूलाई थाहा छ कि हरियाली पदमार्ग (greenways) मा दौडिँदा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। राति आफ्नो कारसम्म हिँडेर जाँदा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। क्याम्पसका पार्टीहरूमा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। सहकर्मीहरूसँग पिउन जाँदा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। व्यायाम गरिरहँदा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। बिदा मनाउन जाँदा उनीहरू सुरक्षित छैनन्। एक पुरुषको रूपमा, यस्ता यथार्थहरूले कसरी तपाईंको विश्वदृष्टिकोणलाई आकार दिन्छन्, तपाईंको पहिचानलाई बदल्छन्, तपाईंको व्यवहारमा परिवर्तन ल्याउँछन् र तपाईंको मस्तिष्कको पृष्ठभूमिमा एउटा कालो बादलझैँ मडारिइरहन्छन् भन्ने कुरा म कल्पनासम्म गर्न सक्दिनँ।

जब तपाईंलाई यो महसुस हुन्छ कि तपाईं आफ्नो ओछ्यानमा समेत सुरक्षित हुनुहुन्न; त्यस्तो व्यक्तिसँग सुतिरहेका बेला जसलाई तपाईंले आफ्नो जीवनसाथी बनाउनुभयो…

तर, जब तपाईंलाई यो महसुस हुन्छ कि तपाईं आफ्नो ओछ्यानमा समेत सुरक्षित हुनुहुन्न; त्यस्तो व्यक्तिसँग सुतिरहेका बेला जसलाई तपाईंले आफ्नो जीवनसाथी बनाउनुभयो, आफ्नो मनका कुरा साट्नुभयो, आफ्ना सपनाहरू सुनाउनुभयो र सन्तान जन्माउनुभयो– त्यो व्यक्ति जोसँग तपाईं बिरामी पर्दा, खुसी हुँदा र शोकमा पर्दा सँगै हिँड्नुभयो– यो कुराको बोध हुनु भनेको मानसिक रूपमा परमाणु बम प्रहार भएजस्तै हो। यस्तो खुलासाबाट हुने भावनात्मक क्षति अपूरणीय देखिन्छ।

खतरा केवल 'म्यानोस्फियर' बाट मात्र होइन

सीएनएन (CNN) ले उजागर गरेका अपराधहरू जति विशाल छन्, यसका असरहरू त्योभन्दा पनि व्यापक छन्। अनलाइन इन्फ्लुएन्सरहरूको यो कथित "म्यानोस्फियर" भनिने कुरूप संसारबाट यी पीडित महिलाहरू मात्र प्रभावित भएका छैनन्। यो ती माध्यमिक विद्यालयका बालिकाहरूको कुरा हो, जहाँ यी राक्षस प्रवृत्तिका पुरुषहरूले पढाउँछन्। यो राती ट्राफिक चेकिङमा रोकिएका ती युवतीहरूको कुरा हो, जसलाई काम सकेर यस्ता वेबसाइटहरू हेर्ने प्रहरी अधिकारीहरूले केरकार गर्छन्।

यो ती छोरीहरूको कुरा हो जसलाई यस्ता बाबुहरूले हुर्काइरहेका छन् जसले महिलालाई मान्छेभन्दा कम ठान्छन् र उनीहरूको अपमानमा आनन्द लिन्छन्। यो ती बालक र युवाहरूको कुरा हो, जसका अभिभावक, सल्लाहकार, प्रशिक्षक, शिक्षक र आदर्श पात्रहरूले महिलाप्रति यति धेरै अनादर राख्छन् कि उनीहरू महिलामाथि हुने हिंसालाई मनोरञ्जनको सामग्रीका रूपमा लिन्छन्।

यो ती भर्खरै स्नातक सकेका युवतीहरूको कुरा हो, जसका नयाँ हाकिमले आफ्नो फुर्सदको समय अपरिचितका श्रीमतीहरूमाथि हुने दुर्व्यवहार हेरेर बिताउँछन्। यो ती छोरीहरूको कुरा हो जसलाई यस्ता बाबुहरूले हुर्काइरहेका छन् जसले महिलालाई मान्छेभन्दा कम ठान्छन् र उनीहरूको अपमानमा आनन्द लिन्छन्। यो ती बालक र युवाहरूको कुरा हो, जसका अभिभावक, सल्लाहकार, प्रशिक्षक, शिक्षक र आदर्श पात्रहरूले महिलाप्रति यति धेरै अनादर राख्छन् कि उनीहरू महिलामाथि हुने हिंसालाई मनोरञ्जनको सामग्रीका रूपमा लिन्छन्। हामी यस्तो समाजमा स्वीकार्य भइसकेको क्रूरतालाई सुधार्न र पुरुष-प्रवृत्तिमा रहेको यो अमानवीयताको सामना गर्न कहाँबाट सुरु गर्ने? म स्वीकार गर्छु कि म यसमा पूर्ण रूपमा निश्चित छैन। मलाई यति मात्र थाहा छ कि महिलाहरूले यस प्रश्नको जवाफ दिन आवश्यक छैन; पुरुषहरूले दिनुपर्छ– हामी सबैले।

डार्क वेब (Dark web) का सबैभन्दा अँध्यारो स्थानहरूमा डुल्ने ती राक्षसहरू, आफ्नै प्रियजनहरूलाई शोषण र चोट पुर्‍याउन सक्ने ती मानसिक रूपमा विक्षिप्त पुरुषहरू, र ती व्यक्तिहरू जो सँगै अफिसको एउटै कोठामा, लकर रुममा, छिमेकीको रूपमा वा पारिवारिक जमघटमा बसिरहेका हुन्छन्– चाहे उनीहरूलाई यो थाहा होस् या नहोस्।

वास्तवमा, पुरुषहरूमा रहेको यो सामूहिक नैतिक क्यान्सरलाई निको पार्ने जिम्मेवारी पूर्ण रूपमा ती "सबै पुरुषहरू त्यस्ता हुँदैनन्" भन्नेहरूको काँधमा छ, जसले यी "रेप एकेडेमीहरू" र तिनले मानव जातिको बारेमा उजागर गर्ने घृणित यथार्थको घोर निन्दा गर्छन्।

सभ्य पुरुषहरूले पैरवी गर्नैपर्छ

यस ग्रहमा रहेका ती दाजुभाइ, छोरा, बुबा, हजुरबुबा, प्रेमी, मंगेतर र श्रीमानहरू– जसले साच्चै नै एक सभ्य, विवेकशील र नैतिकवान् पुरुष बन्ने आकांक्षा राख्छन्– उनीहरू अब हामीसँगै यो समय र स्थान साझा गरिरहेका महिलाहरूका लागि सबैभन्दा बुलन्द आवाज उठाउने अधिवक्ता बन्नु पर्नेछ।

हामी, जो आफूलाई असल मान्छे भनी ठान्छौँ, अब हाम्रा वरिपरि भएका पुरुषहरूको सामुन्ने उभिएर उनीहरूलाई स्पष्ट पार्न आवश्यक छ– हामी कहाँ उभिएका छौँ, हामी के कुरा स्वीकार गर्दैनौँ, र सामान्य कुराकानीमा गरिने टिप्पणीहरू, ठट्टाका रूपमा गरिने जोक्स, विकृत धार्मिक मान्यता, महिला विरोधी नीति र कुनै पनि प्रकारको हिंसामा महिलाको अमानवीयकरण कति अमान्य छ भन्ने कुरा उनीहरूलाई बुझाउन आवश्यक छ।

पुरुषहरूको आत्मा र सामूहिक विवेकका लागि गरिने यो युद्ध महिलाहरूले जितेर हुनेवाला छैन, किनभने उनीहरूले कसैलाई पनि आफ्नो अन्तर्निहित मूल्य र सुन्दरताको बारेमा विश्वस्त तुल्याइरहनु पर्ने आवश्यकता नै छैन। त्यो त स्वतः सिद्ध छ।

पुरुषहरूको आत्मा र सामूहिक विवेकका लागि गरिने यो युद्ध महिलाहरूले जितेर हुनेवाला छैन, किनभने उनीहरूले कसैलाई पनि आफ्नो अन्तर्निहित मूल्य र सुन्दरताको बारेमा विश्वस्त तुल्याइरहनु पर्ने आवश्यकता नै छैन।

यो युद्ध ती पुरुषहरूले जित्नुपर्छ, जो हामी आज जे बनेका छौँ, त्यो देखेर मर्माहत भएका छन् र जसले यो साझा भद्रगोलका लागि– चाहे त्यो हाम्रो कार्य वा अकर्मण्यताबाट होस्, या हाम्रा शब्द वा मौनताबाट– कुनै पनि अन्य पुरुषलाई उम्कने ठाउँ दिँदैनन्।

सन् २०२४ को एक चर्चित टिकटक पोस्टमा, एक अन्तर्वार्ताकारले आठ जना महिलालाई सोधेका थिए: "तपाईं जंगलमा एउटा पुरुषसँग फस्न चाहनुहुन्छ कि भालुसँग?" तीमध्ये सात जनाले भालु रोजे। यो भिडियो भाइरल भयो र धेरै अन्य महिलाहरूले पनि त्यही विकल्प रोजे।

महिलाहरू पार्क, विद्यालय, जिम र नाइटक्लबहरूमा सुरक्षित हुन पाउनु उनीहरूको अधिकार हो; र विशेष गरी आफ्नै घर र ओछ्यानमा त उनीहरू झन् सुरक्षित हुनैपर्छ।

त्यो दिन ढिलोचाँडो अवश्य आउनेछ, यद्यपि दुखको कुरा के छ भने, त्यो समय त्यति चाँडै आउने देखिँदैन।

त्यतिन्जेलसम्म, महिलाहरूले (पुरुषको तुलनामा) भालुलाई नै रोज्नु सही छ।

https://www.kansascity.com

https://edition.cnn.com