मन त फलामकै भए असल हुन्छ

मन त फलामकै भए असल हुन्छ

न घात–प्रतिघातमा रुन्छ

न सयपत्री र बाबरीले बाटो थुन्छ

मन त फलामकै भए असल हुन्छ

 

कसैले चिमोट्यो–

एक कप्टेरा त्यतै टाँसियो

कसैले एउटा मुस्कान फ्याँक्यो–

उसैको पछ्यौरीमा गाँसियो

जहिले पनि जलेकै छ

जता पनि ढलेकै छ

मनको बह कसैसित नकह

कसले बुझ्छ ? कसले सुन्छ ?

मन त फलामकै भए असल हुन्छ ।

 

वसन्तमा वन फुल्यो, मन उतै भुल्यो

बैँसले जाऊँ है भन्न लाग्यो– पीर झनै ठूलो

आकाश देख्यो– आकाशजस्तै

बतास देख्यो– बतासजस्तै

नौनीजस्तो मेरो मनलाई

जसले पायो, उसले छुन्छ

त्यसैले पनि

मन त फलामकै भए असल हुन्छ ।