लुटपाटको अधिकार
सन् २००३ मा एक जना बरिष्ट इराकी पत्रकारले युरोपका बिभिन्न संग्रलायहरुको भ्रमण गरे।
उनले त्यहाँ बेबिलोनका अद्भुत लेखौटहरु, निनिभेका पहाडहरूमा कुँदिएका वीर र देवताहरू, र असिरियामा उड्ने पखेटावाला सिंहहरू भेटे।
कसैले उनको नजिक आएर सहयोग गर्ने अनुरोध गर्यो, “के म डाक्टरलाई बोलाइदिउ ?”
भुइमा टुक्रुक्क बसेर समीर आफ्नो मुखलाई हातले छोप्दै आँसु निले।
उनले भुतभुताउदै भने, “होइन, म ठिक छु।”
पछि, उनले व्याख्या गरे, “ उनीहरुले कति चोरी गरेका छन् भनेर देख्दा र अझै कति चोरी हुनेवाला छ भनेर थाह पाउँदा पीडा हुन्छ।”
यसको दुई महिनापछि, अमेरिकी सेनाले (इराकमाथि) आफ्नो आक्रमण सुरु गर्यो। बगदादको राष्ट्रिय संग्रहालय लुटियो। एक लाख सत्तरी हजारवटा कलाकृतिहरू हराएको खबर आयो।
रास्वपाको अग्रतासँगै ऊसामु तेर्सिएका केही सवालहरु
अली खामेनीको सहादत: शिया इतिहासको आत्मबलिदानको शृङ्खलामा थपिएको अर्को एउटा …
इरान: हत्या गरेर पनि नमर्ने, दबाबमा पनि न ढल्ने राष्ट्र
लुकिङ ग्लास र नेपाली राजनीति: देखिएभन्दा नजिकैको जोखिम
नोम चोम्स्की, जेफ्री एप्स्टीन र विश्वासघातको राजनीति
फौलादी उम्मेदवार मातृका यादवका प्राथमिकता
एप्स्टीनको पृष्ठभूमिबारे विस्तृत अनुसन्धान नगर्नु हाम्रो लापरवाही थियो
प्रतिक्रिया